محمدصادق رسولی

Unknown

این بار دیگر

در خودی‌های بی‌خودی‌ام

می‌توانم تمامِ تو را بسرایم.

 

امّا نه دیگر بار

شعر را یارای با تو بودن نیست

که تو در مشاعره‌ات

عاشورایی آفریدی

که صد اربعین آفرین را

به معاشرت برخاست

 

من در این خودی‌های بی‌خودی‌ام

می‌خواهم تو را فقط بسرایم

که دیگر بار شعر اتفاق تازه‌ای باشد

بر کربلای نگاهم

 

می‌شود آیا

نگاهت را با ماه قسمت کرد؟

 

۱ خرداد ۱۳۸۶

۰۷ خرداد ۸۶ ، ۰۵:۲۸
محمدصادق رسولی

Unknown

از این همه بودن
بی‌تو بودن
بی‌ تو در نبودن
از این همه نبودن
بدم می‌آید

مرا با خود در هر بود و نبودی ببــر
نگذار
سرنوشتم را بادها رقم بزنند

۱۹ اریبهشت ۱۳۸۶

۰۶ خرداد ۸۶ ، ۱۹:۵۷
محمدصادق رسولی

Unknown

تمام هستی‌ام را پیش رویت گذاشته‌ام

و می‌خواهم چیزی شبیه تو شوم

به کلمات می‌نگرم

و کلمات را با سوی تو همسو می‌کنم

و هر چه بیشتر دوست می‌دارمت را تکرار می‌کنم

کمکم کن

مگذار در این بی‌خودی‌ها

بی تو شوم

و تو را گم کنم

نگریستن به تو را می‌خواهم نه دیدنت را ...

می‌خواهم تو را

سجده سجده ببوسم

و تکبیرت را با غرور

اقامه شوم

مرا کمک کن

ای راهنمای راه‌گم‌کرده‌های راه‌جو

۱۹ اریبهشت ۱۳۸۶

۳۱ ارديبهشت ۸۶ ، ۰۷:۲۶ ۲ نظر
محمدصادق رسولی